Archiwum autora: muzeum-admin

Muzeum zaprasza na nową wystawę: „Obrazy święte w domach naszych starzyków”

Oleodruk przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem

Oleodruk przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem

Oleodruk przedstawiający Najświętsze Serce Jezusa

Oleodruk przedstawiający Najświętsze Serce Jezusa

Od 15 lutego do 23 kwietnia 2021 r. Oleskie Muzeum Regionalne zaprasza na nową wystawę: „Obrazy święte w domach naszych starzyków”. Na wystawie zaprezentowano oleodruki o tematyce religijnej, pasyjki, świeczniki, modlitewniki i inne dewocjonalia pochodzące z naszego terenu, sztukę, która jest dobrem społeczności miejscowej, a która nie zawsze jest znana w stopniu, na który zasługuje. Ekspozycja składa się ze zbiorów Muzeum i prywatnych z przełomu wieków XIX i XX.

Czytaj dalej

ZAPRASZAMY NA NOWĄ WYSTAWĘ

Plakat o nowej wystawie: "Obrazy święte w domach naszych starzyków"

Plakat o nowej wystawie: „Obrazy święte w domach naszych starzyków”

Muzeum zaprasza na nową wystawę:

 „Obrazy święte w domach naszych starzyków”

 

Od dnia 1 lutego 2021 roku nastąpiło  otwarcie Muzeum w Oleśnie  dla zwiedzających, w ograniczonym zakresie, na następujących zasadach:

-obowiązuje limit zwiedzających 1 osoba na 15 m2,

-każdy pracownik muzeum oraz każdy zwiedzający ma obowiązek mieć założoną maseczkę lub inny materiał, zasłaniający usta i nos,

-każdy wchodzący do muzeum ma obowiązek dokonywać dezynfekcji rąk przy pomocy przygotowanego środka pod nadzorem pracownika muzeum,

-podczas zwiedzania muzeum należy zachowywać odpowiedni bezpieczny dystans min. 1,5 metra między osobami,

-wprowadza się nowe godziny zwiedzania

poniedziałek – piątek 9:00 – 15:00.

 

OLESKIE LEGENDY cz. 13

Diabeł i trzej studenci w kościele św. Rocha-rys. Beata Biniek

Diabeł i trzej studenci w kościele św. Rocha-rys. Beata Biniek

Wokół mauzoleum Turka narosły legendy o tureckim skarbie. Józef Lompa w swoich pracach przytoczył opowieść o trzech studentach rodem z Olesna, którzy ukrywając się na chórze kościoła św. Rocha, modlitwą i 9 -dniowym postem próbowali pozyskać ów rzekomy skarb. Dziejopis podanie to usłyszał w młodości z ust wytrawnego oleskiego gawędziarza Istla. A oto cytat w oryginalnej formie:
„Trzech studentów rodem z Olesna, przyszedłszy na wakacje, zjednoczyli się za przyczyną 14-tu doznanych w potrzebie świętych pomocników dobywać skarbu. Dla wykonania zamiaru tego trzeba było pościć i przez 9 dni trwać na modlitwach. Po spowiedzi odprawionej dali się do dzieła, nie objawiając nikomu przedsięwzięcia swojego. O ćwierć mili za miastem stoi na wesołym pagórku kościółek samotny św. Rocha, przez pobożnych obywateli na pamiątkę uśmierzenia morowego powietrza w roku 1708 wystawiony. Ukryli się tam nad zakrystią w chórze, oratorium zwanym, mając się za bezpiecznych, że ich tam nikt nie postrzeże. Wytrwali aż do siódmego dnia, w którym się dostawił diabeł z ogromnym miechem pieniędzy, ale go zbyć nie potrafili, bo egzorcyzmu potrzebnego nie wiedzieli. Diabeł bawił aż do dziesiątego dnia i już tylko kilka godzin brakowało, to by im był głowy pourywał. Niespodziany przypadek ratował im życie. Na poziomie góry są pustkowia Grodzisko zwane. Zginęła tam jednemu gospodarzowi owca. Mniemano, że ją złodziej ukradł. Gospodarz szukał owce w całym obrębie z pomocnikami swoimi. Pastucha jeden mówi: – Przed kilką dniami widziałem w mroku wieczornym na cmentarzu św. Rocha człowieka; kto wie, jeżeli się tam złodzieje nie zataili, pójdziemy tam!
Tak się stało. Osoby szukając poszły po wschodzie i na oratorią. A tu co? Oto trzech studentów w strachu śmiertelnym. Diabeł w postaci człowieka oprawiał owcę. Ludzie jęli się imać studentów i oprawców jak pewnych złodziei. Alić diabeł zniknął i smród nieznośny po sobie zostawił. Studenci uradowani nie wiedzieli, jakich wyrazów nabrać dla podziękowania wybawicielom swoim.”
( Pośpiech J., Podania oleskie w zbiorach Józefa Lompy, w: „Głos Olesna”, 3 (1968), s. 48).

OLESKIE LEGENDY cz. 12

Właścicielami Olesna byli hrabiowie von Gaschin. Władali oni miastem i okolicą ponad 200 lat ( 1594 do 1802). Jeden z nich Antoni hrabia von Gaschin słynął z nadludzkiej siły, nazywano go podobnie jak króla polskiego Augusta II mocnym. Lompa zanotował opowiastkę o wyczynach mocarnego hrabiego:
„O nadzwyczajnej sile cielesnej jednego z przodków hrabi Gaszynów na Żyrowej pod Górą Chełm w powiecie wielkostrzeleckim, w przeszłym stuleciu zmarłego, wspomina w odległych okolicznościach lud bardzo wiele, na przykład był on w stanie szynę żelaza człowiekowi o szyję niby powróz owinąć, powóz z czterema końmi, w najśpieszniejszym pojaździe za koło go chwytając zatrzymać; na każdej wyciągniętej ręce trębacza trąbiącego utrzymać, furę z drzewem przez niską chałupę przerzucić. W Wojciechowie, o ćwierć mili od Olesna, dźwigano w folwarku jemu należącym stodołę, chcąc na rogach pod przyciesie duże kamienie podłożyć. Nie chciało się to majstrowi ciesielskiemu na żaden sposób udać. Hrabia Gaszyna udźwignął każdego rogu rekami i tak długo trzymał, dopóki kamienia nie podłożono.”(Pośpiech J., ., Bajki i podania z powiatu oleskiego w zbiorach Józefa Lompy, w: „Głos Olesna”, 4 (1969), s. 25).
Niektórzy z rodu Gaszynów rzeczywiście odznaczali się nadzwyczajną tężyzną fizyczną o czym pisał Norbert Bonczyk w swoim poetyckim dziele „Góra Chełmska”. Gaszynowie byli fundatorami kalwarii na Górze Chełm znanej jako Góra św. Anny.

OLESKIE LEGENDY cz. 11

Na wzgórzu stoi drewniany kościół pw. św. Rocha w Grodzisku

Na wzgórzu stoi drewniany kościół pw. św. Rocha w Grodzisku

Wiek XVII był trudny w dziejach miasta, ale to, co najgorsze, czekało na jego mieszkańców u progu następnego stulecia. Ze znalezionego w 1960 r. podczas prac remontowych kościoła św. Rocha, dokumentu z dnia 6 XI 1710 r., spisanego w językach polskim, niemieckim i łacińskim, dowiadujemy się, że od 18 II do 3 XII 1708 r. grasowała w Oleśnie dżuma , w wyniku której omal nie wymarło miasto. Dżuma i inne epidemie wielokrotnie nawiedzały Olesno w latach 1348-50, 1405, 1603, 1630, zimna gorączka w 1679, w latach 1689-90 i 1765 r. róża, w latach 1847-48 i 1852 r. – tyfus, w 1866-cholera.
Zachowały się różne przekazy przyczyn epidemii, najpopularniejsze jednak są te o wątkach legendarnych. Można je znaleźć w zapiskach J. Lompy.
1. „W niedziele palmową 19 marca szedł pewien Polak do miasta na targ. Kiedy już był blisko miasta, upadł na ziemię i nagle zmarł. Grabarz, który go pochował, wziął jego odzież i nosił ja na własnym ciele, czym zaraził całe miasto”.
2. „Według innej tradycji dżuma dostała się do miasta przez rosyjską skórę juchtową. Podróżujący kupiec przywiózł do miasta wóz skóry. Siostra ówczesnego proboszcza przy św. Michale o nazwisku Kosik wydana była za biednego szewca w Oleśnie. Oboje mieszkali w domu przy stawie przed folwarkiem klasztornym, zwanym pralnią. Szewc prosił swego duchownego szwagra, by mu kupił te furę skóry. Proboszcz uczynił to chętnie. Kiedy szewc zaczął skórę kroić, zrobiło mu się niedobrze i zmarł. Wkrótce żona poszła za nim do grobu. Dom natychmiast zabito gwoździami. W jednym oknie

Czytaj dalej

Nagroda Marszałka Województwa Opolskiego dla Animatorów i Twórców Kultury 2020

Dyrektor muzeum w Oleśnie ze statuetką Opoliensi Arte Laureato

Dyrektor muzeum w Oleśnie ze statuetką Opoliensi Arte Laureato

Doroczne nagrody dla animatorów i twórców kultury
Urząd Marszałkowski ogłosił listy laureatów nagród dla ludzi kultury oraz za wydarzenie muzealne roku. W tym roku gala laureatów 21. edycji Nagród nie odbędzie się. Wśród 13 nagrodzonych znaleźli się również animatorzy z Olesna:
Ewa Cichoń – nauczycielka historii, od ponad 10 lat dyrektor Oleskiego Muzeum Regionalnego;
Krzysztof Musioł – zawodowy tancerz sportowego tańca towarzyskiego, osiągający wysokie wyniki nie tylko na arenie krajowej; ale także międzynarodowej.

OLESKIE LEGENDY cz. 11

Oblężone Olesno w czasie wojny 30-letniej

Oblężone Olesno w czasie wojny 30-letniej

W legendarnych przekazach utrwalone zostały niektóre ważne wydarzenia i opisy życia codziennego mieszczan. Wiadomo, że wiek XVII to   burzliwy czas w dziejach Śląska, a także Olesna. Miasto nękały  pożary, klęski żywiołowe, epidemie, głód i ciągły brak poczucia bezpieczeństwa, szczególnie w czasie i po zakończeniu wojny trzydziestoletniej (1618-1648 ).

Olesno nie było terenem bezpośrednich walk w tej wojnie, ale ucierpiało  w  wyniku licznych przemarszów wojsk walczących stron (protestanckiej Unii i katolickiej Ligi), pociągających za sobą grabieże, kontrybucje, gwałty i spalenia.

Mimo klęsk i przeciwności mieszkańcy Olesna  nie pozostawali bierni.  Zachowało się  podanie zapisane w kronice burmistrza Piotra  Dressowa (1808-1823), a także  zanotowane przez J. Lompę  o trzech oleśnianach, którzy w końcowej fazie wojny trzydziestoletniej, uciekając się do przemyślnego fortelu, obronili miasto.

Czytaj dalej

OLESKIE LEGENDY cz. 10

Na wzgórzu kościół św. Rocha, przy mauzoleum tatarskim modlący się Tatar

Na wzgórzu kościół św. Rocha, przy mauzoleum tatarskim modlący się Tatar

Na Grodzisku niedaleko  kościoła św. Rocha  w XVIII w. postawiono bezprecedensowy grobowiec wg islamskich wzorców posłowi tatarskiemu nazywanemu  przez miejscowych Turkiem. O tym osobliwym mauzoleum dowiadujemy się z  dzieł: Zimmermanna,  Knie, kroniki burmistrza Dressowa,  a także z zapisu Lompy .

 „Turek, pod Górą św. Rocha pochowany, miał być kupiec bogaty, który z stadami wołów na jarmarku w Brzegu był , a tu umarł. Na utrzymanie mauzoleum jego był fundusz złożony, który atoli nie wiedzieć jakowym sposobem zginął. Każde dziecko, które przy pogrzebie przytomne było , dostało półzłotówkę, oprócz tego osoby magistratnalne były hojnie winem częstowane.”

 „w roku 1752 u podnóża pagórka św. Rocha wzniesiono tu zmarłemu dystyngowanemu Turkowi mauzoleum, które przez złą wolę pasterzy zostało zniszczone” ( Pośpiech J., Podania oleskie w zbiorach Józefa Lompy, w: „Głos Olesna”, 3 (1968), s. 47).

Czytaj dalej